Donations

Το 1ο Γενικό Λύκειο Χαλκίδας, στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος με πρωτοβουλία του μαθητή Βίκτωρα Σαμουήλ και την ουσιαστική συμβολή του πρώην προέδρου Ισραηλιτικής Κοινότητας Χαλκίδος κ. Μάριου Μάϊση, πραγματοποίησε στο Συνεδριακό Κέντρο Εύβοιας μια εκδήλωση κινούμενη σε τρείς άξονες ( Πρόλογος- Ντοκιμαντέρ- Ομιλία).
Αρχικά, προλόγισε ο Βίκτωρ Σαμουήλ, μαθητής του σχολείου και μέλος της Ισραηλητικής Κοινότητας Χαλκίδας. Μέρος της ομιλίας του παρατίθεται παρακάτω:
ΤΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ;
Το 1933, ο εβραϊκός πληθυσμός της Ευρώπης αριθμούσε πάνω από εννέα εκατομμύρια. Η πλειοψηφία των Ευρωπαίων Εβραίων ζούσε σε χώρες που θα βρίσκονταν κάτω από την κατοχή ή την επιρροή της Ναζιστικής Γερμανίας ( το Τρίτο Ράιχ) κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το 1945, οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους είχαν πλέον δολοφονήσει τα δύο τρίτα των Εβραίων της Ευρώπης στο πλαίσιο της ” Τελικής Λύσης” , της Ναζιστικής πολιτικής πρακτικής που αποσκοπούσε στην εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης. Αν και οι Εβραίοι, τους οποίους οι Ναζί θεωρούσαν πρωταρχικό κίνδυνο για την Γερμανία, έγιναν ο κύριος στόχος τους, ανάμεσα στα θύματα του ναζιστικού ρατσισμού συγκαταλέγονταν και 200.000 Ρομά (Τσιγγάνοι). Ενώ τουλάχιστον 200.000 άτομα κατεξοχήν γερμανικής καταγωγής με νοητικές και φυσικές αναπηρίες, που ζούσαν σε άσυλα, θανατώθηκαν στο κατ΄ευφημισμό Πρόγραμμα Ευθανασίας.
Καθώς η ναζιστική τυραννία εξαπλωνόταν στην Ευρώπη, οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους καταδίωξαν και δολοφόνησαν εκατομμύρια ανθρώπων. Περίπου δύο με τρία εκατομμύρια Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου δολοφονήθηκαν ή πέθαναν από πείνα, ασθένειες, αμέλεια ή βασανιστήρια. Οι Γερμανοί στράφηκαν κατά των μελών της Πολωνικής διανόησης που δεν είχαν εβραϊκή καταγωγή, και απέλασαν εκατομμύρια Πολωνούς και Σοβιετικούς πολίτες για καταναγκαστική εργασία στην Γερμανία ή στην κατεχόμενη Πολωνία, όπου τα άτομα αυτά εργάστηκαν και έχασαν την ζωή τους κάτω απο άθλιες συνθήκες. Από τα πρώτα χρόνια του ναζιστικού καθεστώτος, ομοφυλόφιλοι και όσοι κρίθηκαν κοινωνικά ανεπιθύμητοι, διώκονταν. Χιλιάδες πολιτικοί αντιφρονούντες και άτομα με αντίθετες θρησκευτικές πεποιθήσεις ( Μάρτυρες του Ιεχωβά) έγιναν επίσης στόχος της ηγεσίας της αστυνομίας. Η πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων πέθαινε από τον εγκλεισμό και τις κακουχίες.
Εν συνεχεία, προβλήθηκε ένα ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ, από την εκπομπή Ιστορικοί Περίπατοι, με τίτλο ” Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης”. Ένα ντοκιμαντέρ που πληροφορεί για την εγκατάσταση των Εβραίων εκεί, τις δραστηριότητες τους καθώς και καλύπτει ολόκληρο το ιστορικό φάσμα μέχρι και το Ολοκαύτωμα. Ήταν γενικού περιεχομένου και όχι ένα ντοκιμαντέρ μόνο για το Ολοκαύτωμα, όμως τα παιδιά γνωρίζοντας μέρος της εβραϊκής κουλτούρας μπόρεσαν να κατανοήσουν καλύτερα τα γεγονότα.
Καταλυτική υπήρξε η ομιλία του κυρίου Μάριου Μάϊση, πρώην Προέδρου της Ισραηλιτικής Κοινότητας Χαλκίδας, και συγγραφέα δύο βιβλιών σχετικά με την Εβραϊκή Κοινότητα και το Εβραϊκό Νεκροταφείο της Χαλκίδας. Ήταν μια ομιλία παραστατική που είχε πολλά να προσφέρει. Ο κος Μάϊσης ξεκινώντας από τις προσωπικές του εμπειρίες ως ενα πεντάχρονο παιδί τότε στον πόλεμο, μίλησε για τους Διωγμούς των Εβραίων στην Χαλκίδα και την θαλπωρή από τους Χριστιανούς που τους βοήθησαν να κρυφθούν στα χωριά της Έυβοιας και να σωθούν. Φυσικά, όπως μας περιέγαψε δεν απουσίαζαν περιστατικά προδοσίας. Μίλησε για τον αντισημιτισμό και τα αίτιά του. Τόνισε πως στην Χαλκίδα αν και υπήρχαν αντισημιτικά στοιχεία, οι σχέσεις των ανθρώπων ήταν καλές, Εβραίοι και Χριστιανοί αγαπιόντουσαν, έκαναν παρέα και σέβονταν ο ένας την θρησκεία του άλλου. Ακόμα, στην ομιλία του συμπεριέλαβε τους Δίκαιους των Εθνών και μίλησε ειδικότερα για έναν Χαλκιδαίο που κατάφερε να σώσει πολλές ψυχές. Σημαντικοί ήταν και οι χειρισμοί της Κοινότητας, αφού έπειτα από όσα συνέβησαν στην Θεσσαλονίκη δεν έπεσαν στην καλοστημένη παγίδα των Γερμανών, να συγκεντρωθούν δηλαδή όλοι οι Εβραίοι στην Συναγωγή για να πάρουν αλεύρι και ζάχαρη για να φτιάξουν τα άζυμα τους. Ευτυχώς, κατάλαβαν την πλεκτάνη και φυγαδεύθηκαν στα βουνά. Επιπλέον, μίλησε στα παιδιά για τα βασανιστήρια, τα ιατρικά πειράματα και άλλες απάνθρωπες πρακτικές που συνέβησαν κατά το Ολοκαύτωμα.
Όσοι τελικά γυρνούσαν από τα στρατόπεδα, δεν γίνονταν πιστευτοί. Κανένας ανθρώπινος νούς δεν μπορούσε να συλλάβει το μέγεθος της φρικαλεότητας. Τους θεωρούσαν τρελούς τους περισσότερους επιζώντες και μόνο μερικά χρόνια αργότερα επιβεβαιώθηκαν. Τέλος, ο κ. Μαϊσης έκλεισε με ένα μύνημα αγάπης, να αγαπιόμαστε ακόμα και αν είμαστε διαφορετικοί.

Βίκτωρας Σαμουήλ,
Μαθητής 1ου Γενικού Λυκείου Χαλκίδας