Donations

Την Δευτέρα στις 26 Σεπτεμβρίου με πρωτοβουλία των γυναικείων οργανώσεων Μπενώτ Μπερίτ και Wizo Aviv, διοργανώθηκε μια μοναδική μουσική βραδιά στον χώρο της Συναγωγής Μπεθ Σαλώμ. Η σπουδαία μουσικός Ευανθία Ρεμπούτσικα, δημιουργός μελωδιών που μας συγκινούν και μας συντροφεύουν, βρέθηκε για μια νύχτα στην Συναγωγή μας για να μας μαγέψει με το κόκκινο βιολί και την ζωντάνια της.

Λίγο πριν από την γιορτή του Ρος Ασανά η οδός Μελιδώνη άρχισε από πολύ νωρίς να γεμίζει με κόσμο θυμίζοντας όμορφες στιγμές όταν μαζευόμαστε για να γιορτάσουμε. Συντροφιές μελών της κοινότητας, αλλά και φίλων μας, που θέλησαν να παρακολουθήσουν αυτή την ιδιαίτερη εκδήλωση μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Από την πρώτη στιγμή που έγινε η πρόταση στην Ευανθία Ρεμπούτσικα, εξηγώντας της τον τρόπο με τον οποίο οι συγκεκριμένες γυναικείες οργανώσεις προσπαθούν να ενώσουν και να βοηθήσουν τους ανθρώπους, δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη να συμμετάσχει αφιλοκερδώς. Γεννημένη στην Κάτω Αχαΐα Πατρών πέρασε τα παιδικά της χρόνια παίζοντας μέσα στον κινηματογράφο που διατηρούσαν οι γονείς της. Μέσα στην αίθουσα του σινεμά ανάμεσα στις μπομπίνες των ταινιών, άκουσε για πρώτη φορά τις μουσικές μεγάλων συνθετών. Λάτρεψε τον ιταλικό κινηματογράφο, κυρίως τον Φελίνι και τον Βισκόντι ακούγοντας συνεχώς την μουσική από τις ταινίες τους. Ταξίδεψε μέσα από τις ιστορίες που έβλεπε και κατάφερε να φτιάξει την πιο όμορφη, την δική της ιστορία.

Οι μελωδίες της πλημμύρισαν τον χώρο της Συναγωγής και έφεραν δάκρυα στα μάτια μας γιατί ξύπνησαν διαφορετικές μνήμες στον κάθε ένα από εμάς. Από την «Αλεξάνδρεια» στον «Νοτιά», η «Μεγάλη Αποκάλυψη», «Σταθμός», «Ταξίδι της Επιστροφής», «Λιμάνια», «Ulak» και πολλές ακόμα αγαπημένες μουσικές. Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές ήταν όταν ερμήνευσε με το βιολί της την μελωδία για το Γίντις τραγούδι «Mayn Shtetele Beltz», «Η πόλη μου Μπέλτζ» του Alexander Olshanetsky.

Αυτή την μουσική άκουγαν όσοι κατέβαιναν την σκάλα που οδηγούσε στους θαλάμους αερίων. Η ορχήστρα του Άουσβιτς αποτελείτο από κρατούμενους, ανάμεσά τους ήταν ο Shmuel Gogol. Όταν είδε την οικογένεια του να κατεβαίνει τα σκαλιά για να οδηγηθεί στον θάνατο αποφάσισε να κλείνει πάντα τα μάτια του όταν έπαιζε φυσαρμόνικα. Η μελωδία αυτή ακούστηκε από τον ίδιο για τελευταία φορά στο Άουσβιτς το 1993 όταν το επισκέφτηκε με τον Yitzhak Rabin. Ένα μήνα μετά πέθανε.

Ακούγοντάς την ίδια μουσική μέσα στην Συναγωγή μας, μπροστά από την οποία τον Μάρτη του 1944 συνέλαβαν 300 ανθρώπους, σκέφτεσαι πως αυτή η μοναδική στιγμή θα μπορούσε να είναι ένας αποχαιρετισμός, μια προσευχή για εκείνους που χάθηκαν. Ο ήχος του βιολιού με τον επιβλητικό τρόπο που ερμηνεύτηκε μας έκανε να ακούσουμε τα βήματα, να προσπαθήσουμε να νιώσουμε έστω και για μια στιγμή την απελπισία τους.

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα γράφει μουσική, όπως έχει δηλώσει, από προσωπική ανάγκη θεωρώντας την σύνθεση έναν φίλο που την βοηθά να βρει τον εαυτό της. Για να συνθέσει για μια κινηματογραφική ταινία λέει, «μπαίνω στην υπόθεση του έργου σαν να είµαι εγώ η πρωταγωνίστρια και ξεκινάω να φτιάχνω µουσικές ιστορίες µε το µυαλό µου. Έτσι κάνω από µικρό παιδί. Γράφω μουσική αυθόρμητα, λειτουργώ πολύ με το ένστικτο και πολλές μουσικές μου έχουν προκύψει πηγαία, αβίαστα, φυσικά, πολλές φορές χωρίς καν να χρησιμοποιήσω γόμα, χωρίς διορθώσεις. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι αυτό το στοιχείο του χαρακτήρα μου, ο αυθορμητισμός μου, βγαίνει στον τρόπο με τον οποίο γράφω μουσική, όχι απαραίτητα στη μουσική μου».

Με αυτόν τον αυθορμητισμό της έκλεισε μια υπέροχη βραδιά με τραγούδι και χορό. Σαν μια γιορτή για το πολυτιμότερο δώρο που έχουμε και πάντα υμνούμε, το θαύμα της ζωής. Πριν μας καληνυχτίσει υποσχέθηκε πως θα είναι πάντα κοντά μας.

Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στον Σοφολογιότατο Ραββίνο Γκαμπριέλ Νεγρίν χωρίς τις συμβουλές του οποίου αυτή η εκδήλωση δεν θα μπορούσε να γίνει. Ευχαριστούμε πολύ τους εξαίρετους μουσικούς που την συνόδευσαν τον Ανδρέα Συμβουλόπουλο στα πλήκτρα, Πάνο Δημητρακόπουλο στο κανονάκι και τον Νίκο Βεκύρη για την επιμέλεια του ήχου.