Donations

Από την πρώτη στιγμή που φτάσαμε στην Βέροια για το τριήμερο των εκδηλώσεων Μνήμης του Ολοκαυτώματος νιώσαμε καλοδεχούμενοι σε μια πόλη που από καιρό ήταν έτοιμη να μας υποδεχτεί. Χάρτινα Shalom είχαν κρεμαστεί σε δέντρα και αυλόπορτες. Στις βιτρίνες των εμπορικών καταστημάτων οι αφίσες της εκδήλωσης σαν να ήθελαν όλοι γίνουν κομμάτι αυτής της Μνήμης. Η Σόνια Θεοδωρίδου που είχε την καλλιτεχνική διεύθυνση ήταν η φιγούρα που έβλεπες να κινείται παντού μέσα στην πόλη για να γίνουν όλα όπως τα είχε σχεδιάσει.

Καμπαλάτ Σαμπάτ μέσα στην ίδια Συναγωγή όπου φυλακίστηκαν για πέντε ημέρες οι Βεροιώτες Εβραίοι πριν σταλούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μας έκανε να νιώσουμε κάτι από την παρουσία τους. Ο μοναδικός Βεροιώτης Εβραίος και επιζήσας του Ολοκαυτώματος κ. Ιωσήφ (Πέπο) Στρούμσας, ξαναζωντάνεψε το εβραϊκό παρελθόν και μνήμες του Ολοκαυτώματος. Κοντσέρτο με Σεφαραδίτικα τραγούδια από την Χορωδία Ηχώ Βερόης που διηύθυνε μια γυναίκα σύμβολο πια του πόνου που φέρνει το άδικο και ο θάνατος.

Ο κος Λαζαρίδης ήταν μικρό παιδί όταν πήραν τους φίλους του και τους φόρτωσαν στα τραίνα. Έτρεξε να δει που τους πηγαίνουν. Όλοι κοιτούσαν με απορία γύρω τους, κανένας δεν μπορούσε να ξέρει το φρικτό έγκλημα ανθρώπου σε άνθρωπο που είχε προετοιμαστεί με επαγγελματική ακρίβεια.
Στα αποκαλυπτήρια του Μνημείου Ολοκαυτώματος στο πρώην Εβραϊκό Νεκροταφείο το πρώτο στεφάνι κατέθεσε η επιζήσασα κα Νάκη Μπέγα. Από εκείνους ανθρώπους που τους κατέστρεψαν την ζωή αλλά εκείνοι κατάφεραν να την κερδίσουν ξανά.

Οι κόκκινες κλωστές με τις οποίες ήταν δεμένα τα παπούτσια των απόντων συναντώνται σε ένα σημείο προς τον ουρανό, σαν ακτίνες ενός κατακόκκινου ήλιου. Η εγκατάσταση αυτή υλοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2014 από την καλλιτέχνη Chicaru Shiota και στην αυλή της παλιάς εβραϊκής συνοικίας ήρθε να μας πει μιαν άλλη ιστορία. Και έφτασε η ώρα το κόκκινο νήμα να φύγει από την Συναγωγή και να πάει στον σταθμό των τραίνων. Παιδιά των σχολείων της Βέροιας σε όλη την πορεία κρατούσαν χαρτόνια με τα ονόματα των συλληφθέντων που οδηγήθηκαν στα τραίνα του θανάτου. Μια κυρία με θλίψη στα μάτια στεκόταν με ένα αναμμένο κερί με τον ίδιο σεβασμό όπως όταν περνά ο Επιτάφιος.

Όταν το κόκκινο νήμα, σαν το αίμα των ανθρώπων, έφτασε στον σταθμό ξεκίνησε μια συναυλία, ένα ιδιαίτερο Καντίς για τις ψυχές εκείνων που χάθηκαν. Όταν είχε βραδιάσει πίσω από την χορωδία Mobile και την σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου, ένα τραίνο σταμάτησε. Για μια στιγμή μονάχα ήταν σαν να γύρισαν πίσω στο σπίτι τους εκείνοι που έφυγαν.

*οι εκδηλώσεις διοργανώθηκαν στο πλαίσιο της Προεδρίας του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου στην Διεθνή Συμμαχία για την Μνήμη του Ολοκαυτώματος (IHRA) σε συνεργασία με τον Δήμο Βέροιας, την Ελληνική Αντιπροσωπεία στον IHRA, το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος, το Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος και την αστική και μη κερδοσκοπική εταιρεία ΟΜΟΡΦΗ ΕΛΛΑΔΑ.