Donations

Η εκλογή του κ. Μπενσασσών στη θέση του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου έρχεται 100 χρόνια μετά τον Μουσιόν Ασσαέλ, την περίοδο 1919 – 1920, που προερχόταν από την ακμάζουσα, την εποχή εκείνη εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης.

Ο δημοτικός σύμβουλος, Σίμος Μπενσασσών, εκλέχθηκε νέος πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Θεσσαλονίκης,  μετά την παραίτηση της Καλυψώς Γούλα.. Ο κ. Μπενσασσών ευχαρίστησε τον δήμαρχο, Γιάννη Μπουτάρη και τους συναδέλφους του για την εκλογή, καθώς σε σύνολο 37 ψηφισάντων έλαβε 31 ψήφους, ενώ βρέθηκαν έξι άκυρα ψηφοδέλτια.

«Ευχαριστώ τον δήμαρχο, τη δημοτική ομάδα και το Σώμα που με εξέλεξε με μεγάλη πλειοψηφία. Αισθάνομαι πως έχω ένα πλεονέκτημα γιατί έρχομαι στην τελευταία περίοδο αυτού του δημοτικού συμβουλίου και είχα την τύχη να μάθω πολλά από τις δύο προηγούμενα προεδρεία, του Παναγιώτη Αβραμόπουλου και της Καλυψώς Γούλα. Διδάχτηκα πολλά. ‘Ηταν διαφορετικές προεδρίες. Ελπίζω και η δική μου να είναι διαφορετική από τις προηγούμενες. Ο καθένας αφήνει το χνάρι του πίσω, μικρό ή μεγάλο και δεν έχει σημασία», είπε ο νέος πρόεδρος. «Στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο η ανάγκη συνεργασίας θα είναι τεράστια και αυτό πρέπει να το δείχνουμε από τώρα».

– Κύριε Μπενσασών, είστε ο πρώτος Έλληνας Εβραίος που αναλαμβάνει Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης που το 90% του Εβραϊκού της πληθυσμού εκτοπίστηκε και εξοντώθηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα. Πως νοιώθετε;

Δεν νοιώθω ιδιαιτέρα διαφορετικά. Είχα μια δουλειά να κάνω, τώρα έχω μια άλλη που προστίθεται στην προηγούμενη. Δέχτηκα να την αναλάβω παρ’ όλο που πέφτει επάνω στην πιο δύσκολη ίσως περίοδο αυτής της διοίκησης επειδή πιστεύω πως χρειάζεται προσπάθεια και επειδή πιστεύω ότι αυτή την προσπάθεια μπορώ να την καταβάλω αρκετά αποτελεσματικά. Ως προς το ότι είμαι Εβραίος, είναι γνωστό πως ο Γιάννης Μπουτάρης, ο Δήμαρχος, δεν θα έκανε ούτε θετική ούτε αρνητική διάκριση ανάμεσα σε κάποιον άλλον και σ’ εμένα λόγω καταγωγής.

– Περιμένατε μια τέτοια πρόταση; Πως σας αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοι σας στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης;

Όταν παραιτήθηκε η Κυρία Γούλα ήταν σαφές πως κάποιος έπρεπε να την αντικαταστήσει. Με δεδομένες τις εκλογές που έρχονται τον Μάη, οι επιλογές ήταν περιορισμένες. Η πρόταση δεν αποτέλεσε έκπληξη αλλά είχα επιφυλαχθεί να απαντήσω μερικές μέρες ώσπου να δω εάν θα ήταν δυνατόν να συνδυάσω τα προηγούμενα καθήκοντα με τα νέα χωρίς αρνητικές επιπτώσεις σε κανένα. Όσον αφορά την αντιμετώπιση των συναδέλφων, αυτή είναι θετικά πράγμα που αντικατοπτρίζεται στο ότι επί 37 παρόντων με ψήφισαν σε μυστική ψηφοφορία 31 μέλη του ΔΣ με 6 λευκά – με ψήφισαν δηλαδή δημότικοί σύμβουλοι από όλο, λίγο πολύ, το πολιτικό φάσμα.

– Στο Δημοτικό Συμβούλιο μετέχουν και μέλη της Χρυσής Αυγής που επανειλημμένα έχουν εκφραστεί εναντίον των Εβραίων και έχουν μάλιστα κατηγορήσει και τον Δήμαρχο τον κ. Μπουτάρη ότι είναι όργανο των Εβραίων. Πως τους αντιμετωπίζετε και πως σας αντιμετωπίζουν;

Δεν με αντιμετωπίζουν και δεν τους αντιμετωπίζω. Η αντιπαράθεση τρέφει μόνο την Χρυσή Αυγή και δεν έχω πρόθεση να συμβάλλω σ’αυτό.

– Μιλήστε μας λίγο για την οικογένεια σας, πως γλύτωσε, που κρύφτηκε στη διάρκεια του διωγμού και πως εσείς έχετε επηρεαστεί από τη βιωματική αυτή εμπειρία των γονέων σας;

Λόγω Ισπανικής υπηκοότητας οι γονείς μου δεν εκτοπίστηκαν μαζί με τους Έλληνες Έβραίους – που περιλάμβαναν 3 θείους, 4 θείες και 6 ξαδέλφια της άμεσης οικογένειας μου. Οι Ισπανοί Εβραίοι όπως είναι γνωστό διώχθηκαν από την Θεσσαλονίκη με προορισμό την Ισπανία το καλοκαίρι του ‘43. Ο πατέρας μου δεν εμπιστεύτηκε αυτή την μεταφορά (και όντως πολλοί από αυτούς που μεταφέρθηκαν έχασαν την ζωή τους στην διαδρομή μέσω Bergen Belsen). Αντίθετα, ναύλωσαν δυο βάρκες και έφυγαν – οι γονείς μου, ο αδελφός μου, μια θεία μου, ο παπούς και η γιαγιά μου – για το Πήλιο απ’ όπου πέρασαν στον Βόλο. Εκεί, με την βοήθεια φίλων από την Θεσσαλονίκη, έβγαλαν πλαστές ταυτότητες και μετακόμισαν στην Αθήνα όπου έβγαλαν, κρυμμένοι, την υπόλοιπη κατοχή.

– Έχετε ζήσει στην Ευρώπη, έχετε εργασθεί σε διεθνείς οργανισμούς και επιτροπές για θέματα πληροφορικής, και ως αρχιτέκτονας έχετε φθάσει να επιβλέπετε και οικιστικό πρόγραμμα ακόμη και στη Ζάμπια της Αφρικής. Γυρίσατε στη Θεσσαλονίκη και ασχοληθήκατε μα τα θέματα καινοτομίας και τεχνολογικών Start up εταιρειών. Πιστεύετε ότι κάτι έχει αλλάξει στη Θεσσαλονίκη; Ποιο είναι το δικό σας όραμα για την πόλη;

Ναι, στην Θεσσαλονίκη έχουν αλλάξει πολλά και, ιδίως, χάρη στην περίοδο της δημαρχίας του Γιάννη Μπουτάρη. Η πόλη απέκτησε μια εξωστρέφεια και μια πιο ανοιχτή κουλτούρα από αυτήν που είχε πριν. Δεν έχω ζήσει την προπολεμική Θεσσαλονίκη αλλά μου δίνει την εντύπωση η Θεσσαλονίκη σήμερα πως έχει περισσότερα κοινά με εκείνην απ’ ότι με την Θεσσαλονίκη των δεκαετιών 70, 80, 90, 00. Αν είχα ένα όραμα, αυτό θα ήταν η Θεσσαλονίκη να είναι το Βαλκανικό σημείο αναφοράς στην καινοτομία, όχι μόνο για την παραγωγή της αλλά και για το σταυροδρομι όπου υλοποιούνται διεθνείς συνεργασίες – πχ το Τελ Αβιβ και το Βερολίνο, το Μουμπαϊ και το Λονδίνο κ.ο.κ. Για να επιτευχθεί οποιοδήποτε όραμα χρειάζονται κυρίως δουλειά από μας τους ίδιους τους Σαλονικιούς αλλά και ένα πλαίσιο ανάπτυξης που να μην πνίγει ισοπεδωτικά τις τοπικές πρωτοβουλίες.

– Τα εβραϊκά μνημεία της πόλης βεβηλώνονται κ. Μπενσασσών. Τι νομίζετε ότι φταίει και στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν ακόμη αυτοί που μισούν τους Εβραίους και πολλοί που ανέχονται αυτό το μίσος; Και τελικά πως νομίζετε ότι μπορεί να αντιμετωπισθεί αυτό το στερεότυπο που είναι διάχυτο στη Θεσσαλονίκη, ότι δηλαδή για όλα φταίνε οι Εβραίοι;

Οι ρίζες του αντισημιτισμού δεν ξεριζώνονται εύκολα. Έχει βάθος στον χρόνο και έχει τους συντηρητές τους. Η υφέρπουσα μορφή από την οποία χαρακτηρίζεται τον περισσότερο καιρό αποκτά εξάρσεις σε δύσκολους καιρούς όταν ακραίες παρατάξεις παρουσιάζοντες σαν σωτήρες. Αν οι σωτήρες δεν μπορούν να φέρουν την σωτηρία μπορούν πάντα να ρίξουν τα σφάλματα σε εκείνους που θα εξουδετερώσουν αν αποκτήσουν ισχύ. Συνέβη στην Γερμανία και τέτοιες σκέψεις ενθαρρύνονται από ακραίους της χώρας μας. Όταν δεν είναι ο Εβραίος είναι ο μετανάστης και όταν δεν είναι ο μετανάστης είναι οι ξένοι που όλοι συνωμοτούν εναντίον μας. Η καταστροφή των μνημείων χαρακτηρίζει την άνοδο των άκρων. Δεν αντιμετωπίζεται από ένα σύστημα δικαιοσύνης “ίσων αποστάσεων” ούτε από ένα σύστημα δικαιοσύνης που αφήνει την κρίση για εγκλήματα να σέρνεται ατιμώρητα χρόνια ολόκληρα. Σε μια Ελλάδα της κρίσης, οι καθυστερήσεις (με ή χωρίς ολιγωρία) τρέφουν τα άκρα. Όταν ο εγκληματίας προλάβει να ρίξει την ευθύνη για τα πάντα “στον άλλον”, από υπόδικος γίνεται ο ήρωας και ο αυριανός δυνάστης.

Κύριε Μπενσασσών σας ευχαριστώ για τη συνέντευξη αυτή και εύχομαι καλή επιτυχία στο έργο σας.

Πηγή: Άλεφ τεύχος 72